Erkeklerde Sakal Bıyık Neden Çıkmaz? Kayseri’de Aynaya Uzun Uzun Bakan Bir Gencin Hikâyesi
Bir Aynanın İçinde Başlayan Hikâye
Kayseri’de kış serttir. Sabahları camların buğusu, nefesin havada asılı kalması, sokakların sessizliği… Ben 25 yaşındayım ve hâlâ bazı sabahlar aynaya baktığımda kendimi olduğumdan daha genç hissediyorum. Ama bu gençlik öyle “enerjik” bir şey değil; biraz eksik, biraz beklemede kalmış gibi.
Her sabah tıraş köpüğünü yüzüme sürmeden önce aynaya biraz daha uzun bakıyorum. Çünkü yüzümde hâlâ “tamamlanmamış” bir şey var. Sakal yok denecek kadar az, bıyık ise sadece ışığa tutulunca belli olan ince tüyler gibi. O an içimden aynı soru geçiyor: Erkeklerde sakal bıyık neden çıkmaz?
Bu soru dışarıdan basit görünüyor ama benim içimde yıllardır yankılanan bir şey. Sanki sadece yüzümle ilgili değil de, kim olduğumla ilgili bir eksiklik gibi.
Berber Koltuğunda Sessiz Bir Karşılaştırma
Geçen ay eski mahallemdeki berbere gittim. Küçük, duvarları sararmış, aynası biraz çizik bir yer. İçeri girince klasik Kayseri muhabbeti: çay, futbol, hava durumu…
Sıram geldiğinde koltuğa oturdum. Berber, yüzüme baktı ve hafif gülümsedi.
“Sen hâlâ jilet görmemişsin ya,” dedi.
Güldü ama ben gülmedim. Çünkü o cümle benim içimde bir yere dokundu. Yan koltukta benden küçük biri vardı, belki 19-20 yaşlarında, çenesinden kalın bir sakal çıkmış, berber ustalıkla şekil veriyordu. Aynada kendine bakarken gururluydu. Ben ise onun aynadaki yansımasına bakarken içimde garip bir sıkışma hissettim.
O an düşündüm: Erkeklerde sakal bıyık neden çıkmaz? Neden bazıları daha erken “erkek gibi” görünürken, bazıları yıllarca bekler?
Sanki hayat, yüzümde sakalı olanlara bir adım önden başlatılmış gibiydi.
Evde Sessiz Akşamlar ve Aile Bakışları
Akşam evde annem çay koyarken bazen yüzüme uzun uzun bakıyor.
“Senin yüzün daha çocuk gibi duruyor,” diyor.
Bu cümle dışarıdan sevgi gibi ama benim içimde hafif bir kırgınlık bırakıyor. Babam ise daha farklı: Hiç yorum yapmıyor. Ama bakışları konuşuyor. Özellikle akrabalar geldiğinde “senin sakal ne zaman çıkacak?” sorusu şaka gibi soruluyor ama ben her seferinde biraz daha içime kapanıyorum.
Odama çekildiğimde defterime yazıyorum. Günlük tutuyorum çünkü konuşamadıklarımı ancak böyle çıkarabiliyorum. O gün yazdığım cümleyi hâlâ hatırlıyorum:
“Bugün yine yüzümden utandım. Sanki erkekliğim eksikmiş gibi hissettim.”
Sonra durup kendime kızıyorum. Çünkü biliyorum ki bu sadece görünüşle ilgili bir şey değil ama hisler mantığı dinlemiyor.
Bilimsel Gerçekler ve İçimdeki Çocuk
Bir gece interneti açıp uzun uzun araştırmıştım. Erkeklerde sakal bıyık neden çıkmaz? diye yazmıştım.
Karşıma hormonlar çıktı. Testosteron, DHT, genetik faktörler… Her şey birbiriyle bağlantılıydı ama hiçbiri içimdeki o boşluğu tam olarak açıklamıyordu.
Okudukça şunu anladım: Sakal çıkması sadece “erkeklik” göstergesi değilmiş. Genetik, hormon seviyesi, hatta saç köklerinin hassasiyeti bile etkiliyormuş. Ama işte, bunu bilmek duyguyu değiştirmiyor.
Bilim bana “normal” diyordu ama kalbim “eksik” hissediyordu.
O gece pencereden dışarı baktım. Kayseri’nin soğuk rüzgârı camı titretiyordu. İçimden sessizce “bir gün çıkar mı?” diye sordum.
Arkadaşlar Arasında Görünmeyen Kıyas
Arkadaş ortamı en zor yerlerden biri. Üniversiteden kalan birkaç arkadaşla hâlâ görüşüyoruz. Bir gün bir kafede otururken konu yine saçma bir şekilde sakala geldi.
Herkes kendi sakal bakımını anlatıyordu. Biri “ben her hafta şekil veriyorum” dedi, diğeri “ben jileti bırakalı iki yıl oldu” diye güldü.
Ben sessizdim. Çünkü anlatacak bir şeyim yoktu. O an sanki görünmez bir çizginin dışındaymışım gibi hissettim.
Bir arkadaşım şaka yaptı:
“Sen daha bebek yüzlüsün, sana yakışmaz zaten.”
Herkes güldü. Ben de güldüm ama içimden değil.
O gün eve dönerken otobüste camdan dışarı baktım ve kendi kendime tekrar ettim: Erkeklerde sakal bıyık neden çıkmaz? Bu sadece biyolojik bir durum mu, yoksa insanın kendini eksik hissetmesinin başka bir adı mı?
Kışın Soğuğu ve Aynadaki Değişmeyen Yüz
Kayseri’nin kışı insanın içini de üşütür. Özellikle sabahları aynaya baktığımda yüzüm aynıysa, gün de aynı başlıyor gibi hissediyorum.
Bir sabah yine traş olmaya çalıştım. Yüzümde neredeyse hiçbir şey yoktu ama yine de jilet sürdüm. Sanki bir şeyler çıkacakmış gibi.
O an kendime kızdım. Neden bu kadar takılıyorum? Neden bu kadar önemsiyorum?
Ama cevap basitti: Çünkü dış dünya seni sürekli bir şeye benzetiyor. “Erkeklik” diye bir kalıp var ve insanlar onu sakalla ölçüyor gibi.
Oysa ben içimde çok farklı şeyler hissediyorum: hassasiyet, düşünce, kırılganlık, umut… Ama aynadaki yüzüm bunları anlatmıyor.
Küçük Bir Umut Anı
Bir gün bir doktor kontrolü için hastaneye gittim. Bekleme salonunda yaşlı bir adam yanımda oturuyordu. Yüzü sakallıydı ama seyrek ve beyazdı.
Bana dönüp şöyle dedi:
“Gençsin, acele etme. Sakal dediğin şey gelir ama önemli olan insanın içi.”
O cümle basit gibiydi ama içimde bir şeyleri gevşetti. İlk defa biri bana “bekle” demişti ama bu bekleyişi eksiklik gibi değil, süreç gibi anlatmıştı.
O gün eve döndüğümde aynaya baktım. Yine değişen bir şey yoktu ama içimde ilk defa aynı soru farklı bir tonda yankılandı: Erkeklerde sakal bıyık neden çıkmaz? Belki de bazılarında geç çıkar, bazılarında az çıkar, bazılarında hiç umursanmaz.
Değişen Ben Değil, Bakışım
Zaman geçiyor. Hâlâ sakalım gür değil. Ama artık her aynaya baktığımda aynı kırılmayı yaşamıyorum.
Çünkü fark ettim ki insanlar seni sadece yüzündeki kıllarla hatırlamıyor. Sesinle, duruşunla, bakışınla hatırlıyor.
Yine de bazı sabahlar içimde eski his geri geliyor. Ama artık onunla kavga etmiyorum.
Sadece defterime yazıyorum:
“Bugün yine yüzüm aynıydı. Ama ben aynı hissetmedim.”
Ve belki de en önemli değişim burada başlıyor.
Lufi olarak “Erkeklerde sakal bıyık neden çıkmaz” konusunda sizlere faydalı olabildiğimizi umuyoruz. Diğer içeriklerimizi de incelemeyi unutmayın!